HIGHLIGHT NEWS
Main menu

Article [-- ေဆာင္းပါမ်ား က႑ --]

အျမင္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ျခင္းသည္ အမွားမ်ား၏

အျမင္ျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ျခင္းသည္ အမွားမ်ား၏

ဇင္မင္း (ၿမိဳ႔သာ)

============

ယေန႔ေခတ္တြင္ ပညာေရးဌာနႏွင့္ပတ္သက္ ေသာသတင္းမ်ား ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚတြင္မၾကာ ခဏေတြ႕ေနရ၏။ သတင္းစာမ်ားတြင္လည္း မၾကာခဏ ဖတ္႐ႈေတြ႔ျမင္ေနရသည္။ ဆရာတစ္ဦးက တပည့္တစ္ဦးအား အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္႐ိုက္သည့္အခါ လက္လြန္၍အညိဳအစင္းမ်ားထင္ျခင္း၊ ဆရာမတစ္ဦးမွ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးအားလက္သည္း ျဖင့္ဆြဲဆိတ္သည့္သတင္းမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူကေလးမ်ားႏွင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမၾကသည္မွာ လက္လြန္ၾကသည္မ်ားကုိ လူမႈကြန္ရက္တြင္မၾကာခဏေတြ႕ေနရ၏။


ထိုကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ကြၽန္ေတာ္အျမင္ႏွစ္မ်ဳိး ျမင္မိသည္ ပထမအျမင္ကေတာ့ ထိုကဲ့သို႔႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမၾကသည့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္''အိုးေကာင္းလိုခ်င္လွ်င္ နာနာ႐ိုက္''ဆိုသည့္စကားပံုကုိလက္စြဲထားၾကသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ထင္ျမင္ယူဆမိသည္။ ဤကဲ့သို႔ေတြးေခၚယူဆထားၾကသည့္အတြက္ ယခုလို ေျခလြန္လက္လြန္ဒဏ္ရာမ်ားထင္ေအာင္႐ိုက္ၾကသည္မွာ ေစတနာအမွားဟုလည္းေျပာ၍ရေပသည္။ ထိုသို႔ကြၽန္ေတာ္ေျပာျခင္းအတြက္ ႐ိုက္ႏွက္ခံရေသာ ကေလးမိဘမ်ားမွ ကြၽန္ေတာ့္အားအထင္လြဲမွားစရာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။


ဒုတိယအျမင္အားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ အျခားမဟုတ္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမၾကသည့္ အက်င့္မ်ားကုိ ျပဳျပင္သင့္သည္ဟုအၾကံျပဳခ်င္မိပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ထိုကဲ့သို႔အၾကံျပဳသနည္း၊ ေမးေကာင္း ေမးႏုိင္ပါသည္။ ငယ္ရြယ္သူကေလးမ်ားသည္ ႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမသင့္သည့္အရြယ္လည္းမဟုတ္သလို ႐ိုက္ႏွက္သည့္ဒဏ္ကုိခံႏိုင္သည့္အရြယ္မ်ားလည္းမဟုတ္ၾကပါ။ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလးမ်ားကုိ ထိုကဲ့သို႔႐ိုက္ႏွက္ဆံုးမၾကပါလွ်င္ ကေလးမ်ား၏စိတ္ထဲတြင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္ေၾကာက္စရာဟု ထင္မွတ္သြားႏိုင္သည္ ဆရာ၊ ဆရာမကုိ ႐ိုေသေလးစားခ်စ္ခင္ရမည္ထက္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအား ေတြ႕ျမင္ရမည္ကုိပင္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနၾကမွာအမွန္ပင္ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူကေလးငယ္မ်ား ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအား ေၾကာက္စရာဟုထင္မွတ္သြား ၾကလွ်င္ ႏိုင္ငံ၏အနာဂတ္အတြက္လည္း မေကာင္းလွေပသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ားသည္ အနာဂတ္သားေကာင္း ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ေလာင္းမ်ားျဖစ္ၾကေပသည္။


ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားကေလးမ်ား ဆရာ ဆရာမမ်ားအားေၾကာက္ရြံ႕၍ ေက်ာင္းေတာ္မွထြက္ခြာသြားၾကမည္ဆိုပါလွ်င္ ထိုကေလးငယ္မ်ား၏ဘဝသည္ မေတြးဝံ့စရာျဖစ္ေပသည္။ ႏိုင္ငံအနာဂတ္အတြက္လည္း အထိနာမည္ျဖစ္သည္မွာအမွန္ပင္ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ မိမိႏိုင္ငံအတြင္းမွ ေက်ာင္းေနအရြယ္ကေလးမ်ားသည္ ''ေက်ာင္းေနေပ်ာ္၍ စာေတာ္ေနရမည္''သို႔မွာသာ မိမိႏိုင္ငံအတြက္သား ေကာင္းရတနာမ်ား မ်ားစြာထြက္ေပၚလာမည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းေနအရြယ္ကေလးမ်ား ေက်ာင္းေနေရးကုိလည္း လူႀကီးမိဘမ်ားႏွင့္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သင့္ေပသည္။


မိမိႏုိင္ငံအတြင္းမွ ကေလးငယ္မ်ားပညာတတ္မ်ားစြာေပၚထြက္လာေအာင္စြမ္းေဆာင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။ အထက္ပါကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားအေနျဖင့္သတိျပဳဆင္ျခင္ၾကဖို႔ အထူးလိုအပ္ေပလိမ့္မည္။ မည္သည့္အေၾကာင္းကိစၥမ်ားေပၚေပါက္ ႀကဳံလာသည္ျဖစ္ေစ အျမင္ျဖင့္ဆံုးျဖတ္ျခင္းသည္ အမွားမ်ားသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္ေတြ႕အေတြ႕အႀကံဳ ျဖင့္ႏိႈင္းယွဥ္၍ေျပာျပေစလိုသည္။ လြန္ခဲ့ေသာငါးႏွစ္ခန္႔က ကြၽန္ေတာ္သည္ ေစတနာဆရာတာဝန္ကုိထမ္းေဆာင္ဖူးခဲ့သည္။ ကြၽန္ ေတာ္သင္ၾကားရသည့္အခန္းမွာ တတိယတန္းအခန္း ျဖစ္သည္။ ထိုစာသင္ခန္းအတြင္းမွာ ပညာသင္ၾကား ေနေသာတပည့္မ်ားမွာ ၃၅ ဦး႐ွိ၏။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကေလးမ်ားအား ''အခ်ိန္႐ွိခိုက္ လံုံ႔လစိုက္''ဆိုေသာ စကားကုိလက္ကုိင္ထား၍ အခ်ိန္ကုိေလးစားတန္ဖိုးထားတတ္ေသာကေလးမ်ားျဖစ္ဖို႔ အခ်ိန္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ေက်ာင္းဆင္းေက်ာင္းတက္၊ အတန္းဝင္အတန္းထြက္ မုန္႔စားဆင္းခ်ိန္ကအစ တစ္မိနစ္ ေနာက္မက် တစ္မိနစ္မေစာ တိတိက်က်ေလ့က်င့္ ေပးထားသည္။


ထိုကဲ့သို႔ အခ်ိန္ႏွင့္ပတ္သက္၍အခ်ိန္ကုိအေလးထား တိတိက်က်လုပ္ေဆာင္တတ္ရန္ ေလ့က်င့္ေပးထားေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္သင္ၾကားသည့္အခန္းထဲတြင္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အတန္းဝင္ခ်ိန္ ငါးမိနစ္ေနာက္က်၏။ သူ႔အား ပထမအႀကိမ္မို႔ ႏႈတ္ ျဖင့္ဆံုးမလိုက္၏။ ဒုတိယေန႔တြင္လည္း ယခင္ေန႔ကဲ့သို႔ ေနာက္က်ျပန္၏။ ကြၽန္ေတာ္ဆံုးမစကားအား အေလးမထားသည္ဟုယူဆကာ ၎ေက်ာင္းသားအား ဝါးျခမ္းျပားျဖင့္လက္ဖဝါးအား ခပ္ျပင္းျပင္း႐ိုက္မိ၏။ တတိယအခါတြင္လည္း ၎ေက်ာင္းသားထပ္မံ၍ အတန္းဝင္ခ်ိန္ေနာက္က်ျပန္၏။ ကြၽန္ေတာ္အေတာ္ပင္စိတ္ဆိုး၏။ အခ်ိန္ႏွင့္ပတ္သက္လွ်င္တန္ဖိုးထား တတ္ေစရန္ေလ့က်င့္ေပးထားေသာ္လည္း အခ်ိန္ကုိတန္ဖိုးမထားဟုယူဆကာ ထိုေန႔တြင္ ၎ေက်ာင္းသားအား ဝါးျခမ္းျပားျဖင့္လက္ဖဝါးအား ခပ္ျပင္းျပင္း အားႏွင့္ငါးခ်က္မွ်႐ိုက္ႏွက္မိသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းမသြားခင္ ရပ္ကြက္ထဲတြင္လမ္းေလွ်ာက္ေန၏။ ကြၽန္ေတာ္လမ္းေလွ်ာက္လာစဥ္ အတြင္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲ၌ အခ်ိန္ေနာက္က်၍ ကြၽန္ေတာ္႐ိုက္ႏွက္သည့္ေက်ာင္းသားအား ေတြ႕မိသည္။ အျဖဴအစိမ္းေလးႏွင့္စက္ဘီးျဖင့္ တစ္အိမ္ဆင္းတစ္အိမ္တက္ သတင္းစာမ်ားပို႔ေနသည္ကုိေတြ႕လိုက္ရ၏။

 

ထိုျမင္ကြင္းကုိ ကြၽန္ေတာ္ၾကာၾကာ မၾကည့္ႏုိင္၊ မ်က္ရည္မ်ားလည္းမခိုင္ေတာ့ၿပီ။ ေက်ာင္းကုိေရာက္သည့္အခါတြင္ ၎ေက်ာင္းသားေနာက္က်ေနျပန္၏။ ခဏအၾကာတြင္ ၎ေက်ာင္းသား ဝင္လာ၍ ကြၽန္ေတာ္ေ႐ွ႕တြင္မတ္တတ္ရပ္ ယခင္ ေန႔ကဲ့သို႔႐ိုက္ဖို႔ သူရဲ႕လက္ဖဝါးအား ျဖန္႔ေပးသည္။ ကြၽန္ေတာ္႐ိုက္ထားသည့္အတြက္ သူ႔လက္ဖဝါးႏုႏု ေလးမွာ ေသြးေျခဥမ်ားမေပ်ာက္ေသး၊ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္ဝန္းမွာ မိုးၿပိဳသလိုငိုခ်ရင္း ၎က်ာင္းသားအား ခပ္တင္းတင္းေလးဖက္ၿပီး အားရပါးရငိုမိသည္။ ကြၽန္ ေတာ္သည္ ကြၽန္ေတာ့္အေတြး ကြၽန္ေတာ့္အျမင္ျဖင့္ဆံုးျဖတ္၍ အမွားမ်ားစြာေနာင္တရမိ၏။ သို႔ပါေသာ ေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္ေတြ႔ၾကံဳေနၾကသည့္ ျပႆနာ ကိစၥအဝဝတို႔အားအျမင္ျဖင့္မဆံုးျဖတ္ၾကရန္ ''အျမင္ ျဖင့္ဆံုးျဖတ္ျခင္းသည္ အမွားမ်ား၏''ဟူ၍ သာဓကထားေရးသားတင္ျပလိုက္ပါသည္။ ။

 

ဇင္မင္း (ၿမိဳ႔သာ)

#democracytoday

Rate this item
(0 votes)
back to top